“Φασισμός χωρίς σύνορα”

Η Τηλεοπτική χούντα είναι προ των πυλών στην Ελλαδίτσα μας και χωρίς να βάλουν το χεράκι τους οι ξένες δυνάμεις, αφού, πλέον, μπορούμε μόνοι μας και βγάζουμε τα ματάκια μας. Πρώτο θύμα του τηλεοπτικού φασισμού ο δημοσιογράφος Στέλιος Κούλογλου…
Η διοίκηση της ΕΡΤ, αίφνης, ματαίωσε την προγραμματισμένη προβολή του ντοκιμαντέρ «Επιβιώνοντας στην Ελλάδα με 700 ευρώ», αλλά και την προγραμματισμένη έρευνα στην Κίνα για το ντοκιμαντέρ «Από τον Μάο στους Ολυμπιακούς Αγώνες»…Όταν ο δημοσιογράφος απευθύνθηκε στη διεύθυνση για εξηγήσεις, ενημερώθηκε ότι η ΕΡΤ δεν επιθυμεί την ανανέωση της συνεργασίας τους για την επόμενη τηλεοπτική χρονιά, καθώς «η Διοίκηση της Εταιρείας θεωρεί ότι οι ανωτέρω εκπομπές έχουν ολοκληρώσει τον κύκλο τους»!
και ανοίγει νέος κύκλος, απ’ ότι φαίνεται, χωρίς να έχει προσδιορισθεί χρονικά η διάρκεια του. Μπορεί να μην είναι επταετούς “πνοής” αλλά τα ποιοτικά χαρακτηριστικά του ‘67 θα τα ΄χει, καθώς βλέπω, από τον τρόπο που καρατομήθηκε ένας εκ των αξιολογότερων δημοσιογράφων της ελληνικής τηλεόρασης.
Ο Θ.Ρουσόπουλος ρωτήθηκε στη βουλή για το ποιοι λόγοι οδήγησαν στη διακοπή της συνεργασίας και εάν θεωρεί ότι η απομάκρυνση ενός τέτοιου δημιουργού υπηρετεί την οφειλόμενη στους πολίτες ποιότητα της δημόσιας τηλεόρασης. Δεν ξέρω ποια θα είναι η απάντηση του αλλά φαντάζομαι…”επόμενη ερώτηση, παρακαλώ”!
Παραθέτω τμηματικά την επιστολή που είχε στείλει ο κ.Κούλογλου στην διεύθυνση προ ημερών, όπου καταγγέλει “πολιτική απόλυση”, καθώς όπως αναφέρει είχε ενημερωθεί ότι «η διοίκηση δεν θέλει να προβάλω εκπομπή για την Κίνα», ενώ οι φήμες ήθελαν αιτία να είναι «το γεγονός ότι προγραμμάτισα την προβολή της έρευνας για την γενιά των 700 ευρώ και την ακρίβεια, παρότι η διοίκηση μου ζήτησε να την ματαιώσω».
Οι τηλεοπτικοί συνταγματάρχες αποφάσισαν ότι δεν μας ενδιαφέρει η οικονομική αθλιότητα που βιώνουμε και η ανεργία των νέων αλλά η πρώτη θέση στη γιουροβίζιον.
Τ’ αφεντικά της τηλεοπτικής χούντας αποφάσισαν ότι δεν είμαστε τίποτα άλλο παρά άβουλα και υπάκουα δίποδα σκυλιά που θα βλέπουμε ότι θέλουν και όποτε το θέλουν αυτοί.
Οι πραξικοπηματίες της τηλεοπτικής δημοκρατίας αποφάσισαν ότι το πρόβλημα της ακρίβειας θα λυθεί εξ ουρανού, πιθανώς από τους εξωγήινους της Αννας Δρούζα.
Συγχαρητήρια!!! Για πολλοστή φορά μαυρίσατε τη σημαία μας…

Κυβερνητικός ζαμανφουτισμός!

Tα κακαρίσματα

Χρειάστηκε να περιμένουμε πολλούς αιώνες άτολμοι και αναποφάσιστοι για το ποιο θα καθιερώσουμε ως το εθνικό μας φαγητό. Ώσπου ήρθαν οι Γερμανοί και μας έλυσαν τα χέρια μαζί με τις όποιες ενδεχόμενες γαστρονομικές «εθνικές» απορίες.
-Καλαμπόκι, κυρίες και κύριοι,…καλαμπόκι. Αυτό είναι το εθνικό σας φαγητό!

Και ξέρετε ότι οι Γερμανοί δεν κάνουν τυχαίες επιλογές. Κατέληξαν στο συμπέρασμα αυτό, αφού προηγήθηκαν όλες οι απαραίτητες στατιστικές μελέτες.
Καταρχάς, μέτρησαν τις κότες μας. Πάνω από 10.000.000, μαζί με τις αλλοδαπές, και με αμείωτη την υπερκαταναλωτική τους διάθεση για αραβόσιτο.
Έλεγξαν το κοτέτσι. Ανοργάνωτο, όπως όλα τα κοτέτσια της γης. Η μια κότα πάνω στην άλλη κι εγώ πάνω σε σένα, αλλά με θέα … θάλασσα!
Κοτέτσι γωνία, με λίγα λόγια…! Αυτό δεν πωλείται, δεν αλλάζει. Θα πάρει αξία η … εθνική μας προίκα …
Παρακολούθησαν τις σεξουαλικές επιδόσεις της Ελληνίδας κότας και την παραγωγικότητά της σε αβγά! Εδώ, πήραν άριστα οι κότες μας, αφού όλο το 24ωρο «κάθονται» σε όποιον βρουν και χωρίς … προφυλάξεις.
Βέβαια, οι Γερμανοί εντόπισαν και ένα μικρό προβληματάκι στην προτεινόμενή «τους» τροφική … επένδυση. Δεν έχουμε, λένε, εξασφαλίσει τη διαιώνιση του είδους! Και πώς το συμπέραναν αυτό;
-Έχετε κόκορες, αλλά είναι τζούφιοι!
Επισκοπικά, ακόμη, διέκριναν ότι δεν έχουν τους κατάλληλους όρχεις για τεκνοποίηση. Κάτι, στο οποίο δεν μπορούν να βοηθήσουν, γιατί οι τροφαντοί, καρδαμωμένοι γερμανικοί κόκορες θεωρούν φτήνια τη σεξουαλική τους μετανάστευση και μας πηδάνε μόνο σε τουριστικές στάσεις!
Έτσι, μας πρότειναν τη λύση τού τηλεφωνικού σεξ!!! Με τρανταχτά αποτελέσματα, τηλεφωνικές συλλήψεις και «κοτογέννες» με κοτόπουλα άριας φυλής!
Και οι δικές μας οι ανέραστες δεχθήκαν αμέσως. Γέμισαν τους τηλεφωνικούς θαλάμους και περίμεναν να χτυπήσει το τηλέφωνο. Και δώστου τα τηλέφωνα, και να τα κακαρίσματα…μας άκουσε όλη η γειτονιά.
Και στο πρώτο πήδημα, πάνω στον ενθουσιασμό… τους δώσαμε και τον Ο.Τ.Ε…. να μας το «κάνουν» τσάμπα!!!
-Και σ’ όσες δεν άρεσε… να πάτε στο Κεντάκυ!!!, μας είπαν στα γερμανικά και αμετάφραστα!

Κλείνω το σχολιάκι με μια γηπεδική “ρήση” ενός καλού μου φίλου προς γνωστό ποδοσφαιριστή μιας ελληνικής ομάδας.
-Ρε συ Ν……..η, τόση ξεφτίλα πώς την αντέχεις; Κότα, ε, κότα…


Υ.Γ.:Και για να μη λέτε ότι δεν προτείνουμε λύσεις…

Στ’ άρματα,
στ’ άρματα…

Πολιτική είναι η τέχνη του …ΠΑ.ΣΟ.Κ.

“Πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού”.
-Κατά πόσο είναι εφικτό να πεισθούν οι «Βενιζελικοί» πολιτευτές ότι ο μέχρι πρότινος ανεπαρκής Παπανδρέου έγινε ξαφνικά μεγάλος ηγέτης?
-Κατά πόσο είναι εφικτό να πεισθούν οι «Παπανδρεϊκοί» πολιτευτές να μην «υπονομεύουν» τον Παπανδρέου όταν, κατά πως φαίνεται, αξιοποιεί πρωτίστως τους-κατά τον ίδιο- υπονομευτές του?
-Κατά πόσο είναι εφικτό να πεισθούν οι ψηφοφόροι του ΠΑ.ΣΟ.Κ. ότι το κόμμα τους ανακάμπτει όταν δεν έχουν αντιληφθεί κάποιον προφανή λόγο γι’ αυτό?

Είπαμε, πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού.
Τώρα, κατά πόσο η επίπλαστη ενότητα που επικρατεί μπορεί να γίνει και πραγματική …στο μέλλον…αυτό είναι άλλο καπέλο.
Για να δούμε, θα βγάλει το ΠΑ.ΣΟ.Κ. το λαγό από το καπέλο ή θα του μείνουν …τ’ αυτιά στο χέρι;

Τα πόδια μου ξυπόλυτα

Τα πόδια μου ξυπόλυτα τα στοιβάζω στην άμμο
και τα μάτια μου κόμπο τυλίγω
Της θαλάσσης το αλάτι στα δάχτυλα τρίβω
να δοσομετρήσω το ασύλληπτο…


Το κεράσι μού πέφτει απ’ το στόμα στο βότσαλο,
χρωματίζει το σκούρο μου βλέμμα
Αναρχία, θαλασσόβραχοι σκόρπιοι,
προσπαθώ να συνδέσω το αταίριαστο

Μανιακά βρεγμένα φύκια
σφηνώνουν στου χεριού μου τη βέρα
Ετερόχρονες μέδουσες
βυζαίνουν το αλμυρό υγρό μου δέρμα

Μυρμήγκια οι σκέψεις κουβαλιούνται ξοπίσω,
κύμα κούφιο τις πνίγει
Λογισμοί τραγουδούν της σειρήνας τραγούδι,
μια φλογέρα στ’ αυτιά μου τσιρίζει

Υδρόβιοι κοχλίες στου λαιμού μου τα βράγχια
μού σαλιώνουν το χρόνο
Βιαστικοί αχινοί ξεφουσκώνουν τα νύχια μου
να μη μπουν μες το κρέας

Αυλικοί της θαλάσσης, μουσκεμένοι υπηρέτες,
πέφτουν στα πόδια μου γυμνοί
Αναγούλα με πιάνει, τ’ άντερα μου, χέλια,
απ’ το στόμα μου βγαίνουν, κολυμπούν

Τα πόδια μου ξυπόλυτα, πληγωμένα, ισχνά,
ακατέργαστα σε αγκάθινες σκέψεις του απέραντου
Με τη σκέψη πιστή μες στους φόβους μου
δαμασμένα δαχτυλόποδα μού αγριεύουν τη μέρα

Πάλι μούσπασαν τ’ αυγό!

Μεγάλη Παρασκευή.
Άλλη μια φορά πέρασα κάτω από τον Επιτάφιο. «Σύ(ρ)ριζα» από το νεκρό.
Ο Εσταυρωμένος περίμενε καρτερικά να προσευχηθώ και να αποκαταστήσω τις ιδέες του. Είναι ζήτημα ηθικής τάξεως… Παράδοσης-παραλαβής… Και σαν τελειώσω το σταυρό και επιβραβεύσω με ένα φιλί την κασέλα με τις πολιτικές μου ελπίδες έχοντας κάνει το καθήκον μου απέναντι στους συντρόφους μου, το Θεό και σε όποιους άλλους έπρεπε, τότε γαληνεύω!
Βγαίνω από την εκκλησία, ξεκούραστος από κακές σκέψεις, για οινοποσία στο μπαράκι της γειτονιάς.
Μόλις με «φτιάξει» το κρασί, διαπραγματεύομαι την ένταση της μουσικής με τον άθεο ιδιοκτήτη που κρατάει τους «τύπους», μην τυχόν και χάσει θρησκόληπτους θαμώνες που ψάχνουν εναγωνίως για σύγχρονους πολιτικούς Ιούδες.
Πάντα κάποιος φταίει, μας διδάσκει η Ιστορία. Πάντα κάποιος πρέπει να πληρώνει… Το τίμημα τού ότι είμαστε άνθρωποι.

Έρχεται και το Σάββατο.
Κακώς είναι Μεγάλο. Μια απλή μέρα προετοιμασίας.
Πώς να δικαιολογήσω μια ολόκληρη μέρα μόνο για προσμονή! Αλλά είναι και η επιλογή. Ίσως χρειάζεται προσοχή στη διαλογή.
Ποιος θα είναι ο τυχερός; Ποιον θα αναστήσουμε πάλι; Πάντως, θα προτιμούσα να μην είναι νεκρός. Και ας είναι άδειος ο Επιτάφιος…
Στις δώδεκα ακούγονται τα όπλα να γιορτάζουν σε ρυθμούς καμπάνας, να σημαίνουν το τέλος της δοκιμασίας. Σαράντα μέρες δοκίμαζα γεύσεις. Μεγάλη εφεύρεση η σόγια!
Ποιος είναι άραγε ο σύγχρονος Έντισον;
Εγώ πάντως, και δοκίμασα και δοκιμάστηκα. Δύο σε ένα. Σαν σαμπουάν κατιτίς…Να διώξω την κομματική πιτυρίδα. Μπας και αρχίσουν να σκέφτονται. Ποιοι; Οι άλλοι, όχι εγώ… Μην κουραστώ!

Κυριακή μεσημέρι.
Και να ’μαι πάλι γύρω από τα έθιμα. Τα στηρίζω με βουλιμία.
Το αρνί γυροφέρνει το κάρβουνο, έτοιμο να θυσιαστεί, να μπει στη φωτιά…Τετράποδος Μουτζαχεντίν…Να μεταφέρει την πείνα μου από γενιά σε γενιά.
Με ίχνη λησμονιάς κοιτώ τους συγγενείς μου. Λες και δε θα ’χει του χρόνου…
Δίνουν μια στρογγυλάδα στο γιορτινό τραπέζι. Κρατάνε μόνο τα καλά. Με λούζουν αφυδατωμένες ευχές, καθώς μου σπάζουν το αυγό. Και ήταν μικρό και μυτερό. Δοκιμασμένο στα δόντια μου. Έβγαζε αυτόν τον μεταλλικό ήχο της νίκης.
Το καθαρίζω και … άσπρο πάτο! Να πάνε κάτω τα φαρμάκια !
Φεύγω με βαρύ στομάχι, όχι από αυτά που άκουσα, αλλά από αυτά που έφαγα.
Κάθε χρόνο τα ίδιο λάθος. Το παρακάνω με το φαΐ.
Πότε επιτέλους θα βάλω μυαλό;
Πότε θα βάλω μέτρο στη ζωή μου;
Πολιτικά πάντα. Να μην ξεχνιόμαστε!!!

Δίποδο σκυλί

Πέρασε ο καιρός που έντυνα τον εαυτό μου με τα ρούχα σου,

φόραγα το αποσμητικό σου

και αλήτευα στις γειτονιές.

Τότε μύριζε το άρωμα σου έντονα, τραβηχτικά.

Γλυκιά συνήθεια ήσουν, συνέχεια κοντά μου.

Ήταν μια ωραία εποχή για σένα ’κείνη.

Οι τριανταφυλλιές σε μέθαγαν με τις ευωδιές τους

και το γλυκό εαρινό βήμα σου κυκλόδενε τα πόδια μου δίχως να πέφτω κάτω.

Μία εποχή ζήσαμε μόνο μαζί. Την άνοιξη.

Εκεί, στο μέρος που δήλωνα υποταγή, πειθαρχία, πίστη.

Μετά, η εγκατάλειψη. Έφυγα…

Πέρασε ο καιρός που το ποτήρι του καφέ

χτύπαγε άτσαλα τα δόντια μου.

Τότε που το γέλιο της πυγολαμπίδας δεν άντεχε τη μέρα μου.

Και οι άσπαρτοι αγροί ξεκούραζαν το μέλλον μου.

Ήταν μια ωραία εποχή για σένα ’κείνη.

Οι αμυγδαλιές σου πρόσφεραν τον καρπό τους απλόχερα

και η τροφή μου είχε στο στόμα μου τη γεύση σου.

Μία εποχή ζήσαμε μόνο μαζί. Την άνοιξη.

Εκεί, στο μέρος που δήλωνα υποταγή, πειθαρχία, πίστη.

Μετά, η εγκατάλειψη. Ξέφυγα.

Πέρασε ο καιρός που τα μάτια μου κοίταζαν με προσήλωση

τον πετρωμένο τοίχο σου.

Τότε που φώναζα μόνο να φοβηθώ εγώ, φώναζα μέσα μου.

Και συ καμάρωνες το δίποδο σκυλί, εμένα,

σαν άκουγα στο πρόσταγμα.

Ήταν μια ωραία εποχή για σένα ’κείνη.

Οι πλάτανοι σου κέρναγαν σκιά το ηλιομεσήμερο, και γω,

ήλιος που δρόσιζα,

σου ’βρεχα τον ιδρώτα μου.

Μία εποχή ζήσαμε μόνο μαζί. Την άνοιξη.

Εκεί, στο μέρος που δήλωνα υποταγή, πειθαρχία, πίστη.

Μετά, σε στερήθηκα. Σώθηκα.

Άτιμες ...τιμές

Τα «ανάθεμα…»

Μυρίζω τα σκέλια σου, μάνα γη, και ξαναγεννιέμαι…
Αυτή η έντονη οσμή κλωτσάει απ’ τα ρουθούνια μου τα «ανάθεμα…»
Τόσο φυσική, που δε μπορώ να τη μπερδέψω με τη βρώμα
Τόσο φιλική, που δε μπορώ να την αλέσω μ’ ευωδιά


Τα «ανάθεμα…» τα ανθρώπινα, τα δήθεν απαραίτητα…
Καίνε με μίσος τη φωτιά και κυβερνούν το ψύχος
Αναστημένα ερπετά τυλίγονται στα πόδια μου
Σπαρταράει ο αυθορμητισμός, καθώς τον ξεψυχώνω


Σφυρί και αμόνι τα «ανάθεμα…»· βολεύομαι, δημιουργώ
Στα πόδια επάνω των σταχτών που άφησές μου πρόγονε
Νομίζω έτσι σε τιμώ και πελεκώ αρνιά σγουρά
Όσα για να υπνωτιστώ στου φεγγαριού το κρύο φως


Κοκκίνισαν τα χέρια μου στις άκρες των δακτύλων μου
Ντροπαλές φιγούρες σκιάζουν τα όνειρα που ’χα νωρίς το πρωί
Κοιτάζω στις παλάμες τις γραμμές που με κρατάνε ζωντανό
Άσεμνα πληκτρολογώ τα σκονισμένα γράμματα


Μυρίζω τα σκέλια σου, μάνα γη, και ξαναγεννιέμαι…
Η πρώτη σκέψη, η αληθινή· αυτή ποθώ, αυτή είμαι εγώ
Γυμνή και απροστάτευτη να μαστιγώνει ενοχές
Σκορπίζουνε τα «ανάθεμα…», τα πρέπει μου, για μια στιγμή· ομολογώ


Ανάθεμά σε, μάνα γη… με κάνεις τόσο ευάλωτο…

Τστούλι ...στη σούβλα

Άλλα μέτρα με ίδια σταθμά

O Γιώργος Σουφλιάς σκέφτεται να παρέμβει δραστικά και να τροποποιήσει τις ελληνικές παροιμίες του θυμόσοφου λαού μας. Μάλιστα, αποφάσισε να κάνει ποδαρικό πρόσφατα, παραλλάσσοντας μια γνωστή παροιμία ως εξής:
“Στου κουφού τη βίλλα, όσο θέλεις βρόντα”!
Να δούμε πότε θα τους βροντήξουμε και μεις, που μας πειράζουν τις παραδόσεις!!!
Το “επίκαιρο” αποφάσισε να… προτείνει και αυτό μια παραλλαγή της ίδιας παροιμίας, μια και η πράξη αυτή “νομιμοποιήθηκε” από τον Σουφλιά:
“Στου κουφού τη γειτονιά, πάρε το μυστρί και χτίσε”!

Kόπηκε το ...ρεύμα

Γυπάνθρωποι…Η μεταμόρφωση

Οι γύπες χτύπησαν δυνατά τα φτερά τους να κάνουν αισθητή την παρουσία τους στο ταξίδι μου. Απαίτησαν την προσοχή μου άκομψα, με θράσος.
Το κυκλικό τους πέταγμα συνέχισε με εμμονή πάνω απ’ το κεφάλι μου.
Ακούραστοι ιπτάμενοι οδοιπόροι σε στοιχειωμένη τροχιά να βασανίζουν τη σκέψη μου.
Οι φωνές τους άχαρες, άρρυθμες μου τρυπούν τα τύμπανα και σκαλίζουν τα πληγωμένα νεύρα μου.
Μαζεύτηκαν περισσότεροι, μαύρισαν τον ουρανό, έκρυψαν τον ήλιο, σκοτείνιασε τ’ όνειρο που ’χα σταματημένο από μικρός ακόμη.
Τόσοι πολλοί μαζεύτηκαν, μύριους μετρώ, άφιλοι και απόξενοι ανταγωνιστές γυρεύουν σάρκα να θρέψουν την απληστία τους.
Τους βλέπω και κουράζομαι, αμέτρητοι διεκδικητές στην πλάτη μου, κανείς τους δεν περνά μπροστά, περιμένουν να πέσω.
Στέκω καλά στα πόδια μου, πιάνω έναν στα χέρια μου, του στρίβω βίαια το λαιμό και τον κρεμώ στον ώμο μου νεκρό, πιστεύω έτσι θα σκιαχτούν.
Το αίμα μύρισε ζεστό, τους άνοιξε τη διάθεση, ντοπαρισμένοι αμαρτωλοί που κυνηγούν να βάψουν κόκκινα τα ράμφη τους.
Φοβάμαι πως δε θα χαθούν, κλέβουν ζωή απ’ το θάνατο, φοβάμαι τις ορέξεις τους.

Αρχίζω· τρέχω γρήγορα να σώσω το τομάρι μου, κουνώ τα χέρια ρυθμικά σαν δυο φτερά τεράστια, ξάφνου κοιτάζω κάτω μου, βλέπω τη γη από ψηλά, πετώ κι εγώ μ’ όλους μαζί, έγινα γύπας, σώθηκα…
Και αυτοί; Απλά περνάνε δίπλα μου, δίχως να με παρατηρούν, αδιαφορούν, κενή η μεταμόρφωση.
Υπάρχει μία διαφορά, μονάχα μία διαφορά, δε στέκονται ξοπίσω μου, τώρα μπορούν και προσπερνούν.

Και το χειρότερο απ’ όλα; Είναι πως με πειράζει.

Τα ζιζάνια

Η κατσίκα βρέθηκε ντοπέ

Μας ζήτησε ταπεινά συγνώμη η κινέζικη εταιρία που ντόπαρε, από λάθος, την εθνική μας της άρσης βαρών. Μάλλον δοκίμασε τα χάπια ο κομιστής και ντοπαρισμένος όπως ήταν, τ’ άφησε σ’ άλλη πόρτα, σ’ άλλο κράτος…
Ντοπαρισμένη όπως ήταν και η εθνική μας, αναζήτησε ευθύνες ακόμη και σε μας που δεν την πιστεύουμε, που δεν τη στηρίζουμε.
« Έπιασε το κόλπο των Κινέζων και θα σαρώσουν όλα τα μετάλλια», μου είπε μια ελληνική ψυχή καθώς κοίταζε τις «εγκυρότατες» ειδήσεις των οκτώ.
Και να που φούντωσαν πάλι οι καυγάδες στα καφενεία.
Και να που βρήκαμε έναν ακόμη ανεμόμυλο να πολεμήσουμε.
Και να που δεν διακρίνουμε για ακόμη μια φορά τον φταίχτη.
Ας επιτεθούμε λοιπόν στην κατσίκα του γείτονα, που λέει και ο φίλος μου ο Μιχάλης.
Ως τράγοι αλλοπαρμένοι και ερωτοχτυπημένοι που είμαστε.
Υ.Γ: Σε λίγο θα μας ζητήσει συγνώμη και το Θιβέτ, που σβήνει τη φλόγα «μας» με όλη του την ελευθερία.

Μονομαχία στο ...Βουκουρέστι

Καραμανλικοί ηρωισμοί

- O K. Καραμανλής ανακάλυψε τον τρόπο να κερδίσει και τις επόμενες εθνικές εκλογές.
- Πώς;
- Θα ζητήσει από το ΝΑΤΟ να ονομαστούν τα Σκόπια … Ελλάδα και να ενσωματωθούν στο κράτος μας.
- Μα θα αρνηθούν…
- Εεε και; Θα τους «βγάλει» ΒΕΤΟ και θα γυρίσει στη χώρα μας, ως Μεγα-Αλέξανδρος καβάλα πάνω στ’ άλογο.
- Κι εμείς πώς θα τον υποδεχθούμε;
- Αφού θα έχει κάνει πρόταση γάμου στη νύφη των Σκοπίων, εμείς θα πάμε στο γλέντι και θα τον περιμένουμε για το έθιμο.
- Δηλαδή;
- Μόλις εμφανιστεί, θ’ αρχίσουμε να χτυπάμε ρυθμικά με τις σάρισες τα πιάτα στο τραπέζι και θα βροντοφωνάξουμε τρεις φορές: Ήρωας, ήρωας, ήρωας!
- Μα αυτός δεν θα είναι πρωθυπουργός. Θα είναι γαμπρός για σκότωμα!
- Εδώ η Θεσ/νίκη έκανε Νομάρχη το Ζορό που είναι Ισπανός! Δεν θα κάνει το κράτος μας πρωθυπουργό το Μεγα-Αλέξανδρο που είναι και Έλληνας;

Στην κολυμβήθρα των Βαλκανίων

ΣΤΕΝΕΥΟΥΝ τα περιθώρια για εξεύρεση λύσης στο θέμα της ονομασίας των Σκοπίων πριν από τη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ την Τετάρτη στο Βουκουρέστι.
Οι περιπτώσεις να μην ασκήσει Βέτο η Ελλάδα υπάρχουν και είναι οι εξής δύο:
1) Η πρόσκληση για ένταξη να δοθεί, αλλά η ένταξη να μην πραγματοποιηθεί εάν δεν έχει βρεθεί λύση στο ζήτημα της ονομασίας.
2) εάν η Ελλάδα συναινέσει στην πρόσκληση για ένταξη των Σκοπίων υπό τη σημερινή προσωρινή ονομασία ΠΓΔΜ. Σε μια τέτοια περίπτωση, η ελληνική πλευρά δεν μπορεί να προβάλει αντιρρήσεις, εφόσον είναι ήδη δεσμευμένη από την ενδιάμεση συμφωνία, την οποία και θα κατηγορηθεί ότι παραβιάζει.
Παιχνίδι για γερά νεύρα διεξάγεται στην διεθνή πολιτική σκακιέρα για το όνομα της FYROM και οι νονοί, μαζεμένοι γύρω από την κολυμβήθρα, κονταροχτυπιούνται για το ποιος θα φωνάξει πρώτος το όνομα!

Εμείς μάλλον παλεύουμε για το επίθετο!!!

Tα "ποτέ" του Αλογοσκούφη

Η ΝΕΑ «ΕΞΥΠΝΗ» ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ

Μία νέα καθημερινή ηλεκτρονική «επίκαιρη» εφημερίδα είναι στα σκαριά και στοχεύει στην αντικειμενική ενημέρωση και τον έξυπνο «διαφορετικό» σχολιασμό της επικαιρότητας.
Και το όνομα αυτής?
www.epikairo.gr
Η εφημερίδα «Επίκαιρο» κάνει ποδαρικό στο διαδίκτυο την 01.04.08.Όχι, δεν πρόκειται για πρωταπριλιάτικο αστείο!
Πρόκειται για μια διαφορετική προσέγγιση των γεγονότων από μία ομάδα πολιτών που στόχο έχουν να καταθέσουν την άποψή τους χωρίς μεροληψία, εμπάθεια και ενδοιασμούς αλλά με αντικειμενικότητα, αξιοπρέπεια και θάρρος.
Στην ιδρυτική αρθρογραφική ομάδα συμπεριλαμβάνονται -πέρα από δημοσιογράφους- άτομα διαφόρων επαγγελμάτων από όλα τα μέρη της Ελλάδας. Ο οποιοσδήποτε πολίτης μπορεί να μας στείλει άρθρο του ή σχόλιο, το οποίο θα αναρτάται με μοναδικό κριτήριο το αν είναι επίκαιρο, «διαφορετικό» και όχι υβριστικό, καθώς η εφημερίδα αυτή είναι δικιά σας, των πολιτών.
Εάν κάποιος ενδιαφέρεται να συμπεριληφθεί ως αρθρογράφος στην εφημερίδα Επίκαιρο, μπορεί απλά να επικοινωνήσει μαζί μας. e-mail εφημερίδας: info@epikairo.gr
Για περισσότερες πληροφορίες επικοινωνήστε με τους:
Παραστατίδη Στέφανο -6972705119, e-mail:parastatidis@epikairo.gr
Λαζαρίδη Λάζαρο -6945432431, e-mail:lazaridis@epikairo.gr

Epikairo: η διαφορετική προσέγγιση της επικαιρότητας
για ενημέρωση με αξιοπρέπεια

Ιερόδουλης μονοπάτι

Άλλη μια νύχτα λικνίζεις το σώμα σου σ’ ένα στενό πλακόστρωτο σοκάκι και το φως μιας ξεχασμένης λάμπας σού χρυσαφίζει τα μαλλιά -Εσύ είσαι το μικρό μου φεγγαράκι,
σιγομουρμουρίζεις¼

Στρέφεις το βλέμμα σου σ’ έναν τύπο καχεκτικό, κρυμμένο στο καπέλο του, να σε πλησιάζει με βήμα βαρύ
της ντροπής
μα και γοργό
της ηδονής


Στα πρώτα λόγια του, η ανάσα του, σου φέρνει απέχθεια
Τα ρούχα του είναι βρώμικα και χιλιοφορεμένα
Και τα μάτια σου, μετά μανίας, ψάχνουν ένα λόγο, μονάχα ένα λόγο
να χαμογελάσεις.


-Το όνομά σου, το όνομά σου
Μια φωνή διακόπτει τις σκέψεις σου προς στιγμή

Ω θεέ μου, ξέχασες τ ¢όνομά σου
Αυτό που άλλαξες τόσες φορές να δυναμώσεις τις κραυγές ικανοποίησης κάποιων απ’ τους πελάτες σου


-Το όνομά σου, το όνομά σου
Η ίδια φωνή ξανάρχεται στ’ αυτιά σου σαν απόηχος

Ω Θεέ μου, πόσες φορές ο ήλιος γεννήθηκε μέσα από τα βουνά
και πέθανε τη νύχτα
και το όνομά σου στις σελίδες της ιστορίας ήταν πάντοτε σε μαύρη μελάνη τυλιγμένο
σα δώρο που δεν επιστρέφεται, μη γίνει προσβολή


-Το όνομά σου, το όνομά σου
Επιμένει διαολεμένα ο κύριος με το μπλε κοστούμι
Και έχει μάτια παιδικά,
ρυτίδες αυλακώνουν το αρρενωπό πρόσωπό του,
τα χείλη μεγάλα, γυναικεία, κόκκινα σαν αίμα

και έχει τη γλώσσα της οχιάς
που γλείφει τον ιδρώτα του κορμιού σου
δίνοντάς σου σάρκα και οστά


-Το όνομά σου, το όνομά σου
τ' όνομά μου είναι ελπίδα
-Το επάγγελμά σου
το επάγγελμά μου είναι ζωή

Μεταλλαγμένη υπεργεννητικότητα

Ένας από τους ειρηνικούς εχθρούς της επιβίωσης ενός έθνους είναι και η υπογεννητικότητα.
Σαφώς είναι κάτι που πρέπει να αντιμετωπιστεί. Σαφώς και πρέπει να παρθούν εθνικά μέτρα για την καταπολέμηση τής υπογεννητικότητας.
Μήπως όμως παράλληλα πρέπει να παρθούν και παγκόσμια μέτρα για την καταπολέμηση τής υπεργεννητικότητας; Υπάρχουν μη προηγμένα κράτη, όπου οι γυναίκες περνούν τον περισσότερο χρόνο της ζωής τους σε κατάσταση εγκυμοσύνης και οι κυβερνήσεις θεωρούν ότι έτσι κάνουν εξωτερική πολιτική.
Σύμφωνα με στατιστικές έρευνες, το 2050 ο πληθυσμός της γης θα αυξηθεί κατά 3 δισεκατομμύρια. Αν σκεφτεί κανείς ότι το καλλιεργήσιμο έδαφος αυτή τη στιγμή ήδη υφίσταται υπερεκμετάλευση, για να καλύψει τις τωρινές μας ανάγκες, θα πρέπει να βρούμε νέες δεξαμενές τροφής.

Μια τέτοια προσπάθεια έγινε στην Αμερική, όπου δημιούργησαν μεταλλαγμένα κοτόπουλα τα οποία είχαν το σχήμα μπάλας με δύο πόδια και χωρίς καν στόμα.. Όταν ξεσηκώθηκαν οι οργανώσεις καταναλωτών, τότε οι ευφυείς δημιουργοί του τερατουργήματος μετονόμασαν το κοτόπουλο σε «κοτοπουλίνο» και συνέχισαν αταλάντευτα τις προσπάθειες για εναλλακτικές τροφές.

Το μόνο που φαντάζομαι σε μια τέτοια πληθυσμιακή αύξηση είναι να ζούμε σε κοτέτσια έχοντας για κατοικίδια ζώα τα «κοτοπουλίνο» και τρώγοντας πεντάκροκα αυγά σε σχήμα οβίδας!

"Όλα" ... Τσίπρας

Κέντρα απεξάρτησης κατευθυνόμενων πολιτών

Το «στερητικό σύνδρομο» των φανατικών τηλεθεατών δελτίων ειδήσεων παίρνει ξέφρενες διαστάσεις. Η τριήμερη απεργία των δημοσιογράφων και η αποχή από τα δελτία ειδήσεων έχει οδηγήσει σε εκδηλώσεις τρέλας τους «μαστουρωμένους» τηλεθεατές, που στοιβάζονται σαν τα τσουβάλια στα «κέντρα απεξάρτησης κατευθυνόμενων πολιτών». Τα κυβερνητικά τηλέφωνα έχουν πάρει φωτιά να εξυπηρετήσουν τους «γαλάζιους τηλε-χρήστες» βρίσκοντάς τους ένα κρεβάτι.
Έντρομη η κυβέρνηση τάζει στους δημοσιογράφους τα πάντα για την ύφεση του φαινομένου που έχει πάρει πλέον τεράστιες διαστάσεις. Η κρατική τηλεόραση ξεκίνησε να παίζει τις ώρες των ειδήσεων τον Καραγκιόζη και άλλα θέατρα σκιών που δρουν ως υποκατάστατα για τους «τηλε-χρήστες». Τα ιδιωτικά κανάλια δείχνουν επεισόδια κινουμένων σχεδίων με τον Πινόκιο τηλεπαρουσιαστή. Οι τηλεθεατές βάζουν στο τέρμα την ένταση της τηλεόρασης και δένονται στις πολυθρόνες με σχοινιά να ξεπεράσουν το στερητικό σύνδρομο.
Τα ιδιωτικά κανάλια χρησιμοποιούν και εναλλακτικές μεθόδους για την ύφεση της μεγαλύτερης, ίσως, εθνικής κρίσης μετά τη δικτατορία.
Στο mega βάζουν σε επανάληψη το γάμο της Στάη.
Στο alter βάζουν το Χατζηνικολάου να παίζει τέννις.
Στον alpha ο Κακαουνάκης μάς δείχνει τη συνταγή της τσικουδιάς.
Στον antenna ο Ευαγγελάτος κόβει «αποδείξεις» στους απεργούς.

Μια φορά χρήστης…για πάντα χρήστης???

Οι αναντικατάστατοι

Η διαφοροποιημένη ανθρώπινη σκέψη είναι αυτή, η οποία διαχωρίζει τους ανθρώπους σε οριζόντια ιδεολογικά στρώματα και σε κάθετες ιδεολογικές κατηγορίες. Είναι αυτή που μας κάνει να αισθανόμαστε ξεχωριστοί, μας δίνει κίνητρα για δημιουργία, μας γεμίζει ευθύνες για συλλογική προσφορά, συντηρεί το αίσθημα ικανοποίησης για ατομικές κατακτήσεις, μας χαρίζει το δικαίωμα στον αυτοσεβασμό.
Η αποτελεσματική εφαρμογή ιδεών στην πράξη επιτυγχάνεται, κατά πρώτον, συνθετικά, μέσα από ιδεολογικές ζυμώσεις, για τη δημιουργία μιας ιδεολογικής πλατφόρμας, ενός ιδεολογικού προσανατολισμού και, κατά δεύτερον, συμπληρωματικά, καθ’ οδόν στην κατεύθυνση, όπου η αναπροσαρμογή είναι απαραίτητη ξορκίζοντας έτσι την αβελτηρία της σκέψης.
Η προσθετικού τύπου ανθρώπινη εμπειρία δρα ως μία συνεχώς εμπλουτισμένη βάση δεδομένων, μια συνεχώς ανανεωμένη αφετηρία που μας δίνει τη δυνατότητα να εμβαθύνουμε πιο γρήγορα, να εξειδικεύσουμε πιο εύκολα, να πετύχουμε περισσότερα.
Η συλλογικότητα μιας τέτοιας προσπάθειας, μέσα από την ανθρώπινη διαφορετικότητα και σε συνεργασία με το ομαδικό πνεύμα για τη μέγιστη δυνατή αποτελεσματικότητα, μας κάνει όλους πιο χρήσιμους σε συλλογικό επίπεδο αλλά πιο αδύναμους ατομικά απαξιώνοντας έτσι την μοναδικότητα και τοποθετώντας την ανθρώπινη αξία ένα σκαλί ψηλότερα από το ανθρώπινο σώμα.
Η ειλικρινής αγωνία των συμμετεχόντων να παραμείνουν σ’ αυτή τη διαδικασία, έτσι ώστε να διαμορφώσουν την κατάληξη μιας τέτοιας προσπάθειας, όπου ουσιαστικά δεν υπάρχει τέλος αλλά ατέρμονες και αναπροσαρμόσιμες συνεχείς διεκδικήσεις, τους μονιμοποιεί τη σκέψη. Η αναμενόμενη αντικατάστασή τους ψυχολογικά τους αποδυναμώνει. Η εξέλιξη, όμως, της τεχνολογίας- που είναι και ο άτυπος δημιουργός χασμάτων γενεών- την επιβάλλει, διότι, αλλιώς, η όποια παράταση τούς μετατρέπει ,δυστυχώς, από χρήσιμα εργαλεία… σε βαρίδια…
ΟΥΔΕΙΣ ΑΝΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΤΟΣ, φίλοι μου, όσο και αν αυτό πληγώνει τον εγωισμό μας.
Πρώτο μας μέλημα είναι η συμμετοχή μας σε ιδεολογικά σχήματα, όπου ο ιδεολογικός προσανατολισμός θα επιδιώκει την κοινωνική δικαιοσύνη.
Μοιράζουμε ελπίδα δίνοντας σε αυτόν που δεν μπορεί να πάρει.
Μοιράζουμε ζωή, ανέξοδα, δίνοντας σε αυτόν που δεν μπορεί να πάρει.
Μοιράζουμε αγάπη δίνοντας σε αυτόν που δεν μπορεί να πάρει.
Και όταν τελειώσει η μοιρασιά μας και ξέρουμε ότι υπάρχουν γύρω μας, πίσω μας, δίπλα μας, νέα πρόσωπα, νέοι σε ιδέες, νέοι γεμάτοι ελπίδα, ζωή, αγάπη, νέοι αξόδευτοι, νέοι που μπορούν και έχουν να μοιράσουν και να μοιραστούν πολύ περισσότερα, τότε ξεροκαταπίνουμε το πείσμα μας, παραπετάμε τον ναρκισσισμό μας, εξαλείφουμε τον εγωισμό μας και… τους δίνουμε χώρο…
...γιατί ουδείς αναντικατάστατος, φίλοι μου καρεκλοκένταυροι…
Φίλοι μου αναντικατάστατοι….

Χορευτικό φινάλε

Άλλο ένα Συνέδριο του ΠΑ.ΣΟ.Κ. διεκπεραιώθηκε το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε. Οι προσωπικές διαδρομές κάποιων μεγαλοστελεχών συνέχισαν να υφίστανται, το συνεδριακό κέντρο μετατράπηκε σε ένα μεγάλο παζάρι σταυρών και η ενότητα δείχνει πλέον να αποκτά καθαρά συμβολικό χαρακτήρα.
Ενδιαφέρουσα η κίνηση του Γιώργου Παπανδρέου να αποκλείσει από το πολιτικό συμβούλιο όσους διατέλεσαν υπουργοί και υφυπουργοί και σε συνδυασμό με το να καλέσει στο τέλος της ομιλίας του τους Β. Βενιζέλο και Κ. Σκανδαλίδη στο βήμα και να ενώσουν τα χέρια τους σηκώνοντάς τα ψηλά για ώρα σε σχήμα χορού έστειλε μαζί με το μήνυμα της ενότητας και το μήνυμα ότι θα τους… χορέψει στο ταψί.

προσοχή στις φιγούρες …

Ασφαλιστικά σκουπίδια

Τεστ DNA

Φήμες λένε ότι οι Σκοπιανοί θα ζητήσουν να τους γίνει τεστ DNA από ιστορικούς-ιατρούς και μέλη του δικαστηρίου της Χάγης, για να αποδείξουν διεθνώς ότι είναι απόγονοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου.
Λέτε στο τέλος να μας ζητήσουν και διατροφή;
Αχ, ρε Πασχάλη,…μας άναψες φωτιές!!

Αλλάξτε τους τα φώτα…αφήστε μας να βλέπουμε!

Η διεκδίκηση των εργασιακών δικαιωμάτων τού οποιουδήποτε συνδικαλιστικού οργάνου υπό τη μορφή απεργίας είναι αδιαμφισβήτητο δικαίωμα και αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο της δημοκρατίας στα ευρύτερα όρια του εργασιακού τομέα.
Το ακριβοδίκαιο των διεκδικήσεων δεν είναι απόλυτα μετρήσιμο και η πλέον υπολογίσιμη γνώμη που δρα καταλυτικά, τόσο στο βαθμό και στη διάρκεια διεκδίκησης όσο και στην αποτελεσματικότητα αυτής, είναι η κοινή γνώμη.
Αυτή είναι που μπορεί να στηρίξει το δίκαιο του εργαζομένου.
Αυτή είναι που πιέζει κάθε κυβέρνηση αντλώντας δύναμη από την ψήφο της.
Αυτή είναι που θα συμμαχήσει στο σωστό, στο δίκαιο, στο αξιοκρατικό μαζί του.
Αυτή είναι που θα αναδείξει το πρόβλημά του με τον καλύτερο τρόπο.
Αυτή είναι που θα προτείνει λύσεις.
Συμπεραίνουμε, λοιπόν, όλοι μας πως η συγκατάθεση της κοινής γνώμης σε οποιαδήποτε κινητοποίηση συνδικαλιστικού φορέα είναι απαραίτητη.
Η αγωνία κάποιων εργαζομένων να προστατέψουν κεκτημένα εργασιακά δικαιώματα τούς οδηγεί στην προσπάθεια διαχείρισης -δια της πρόκλησης- της κοινής γνώμης, με σκοπό να την χρησιμοποιήσουν ως μοχλό πίεσης προκειμένου να πετύχουν το στόχο τους.

Χαρακτηριστικό πρόσφατο παράδειγμα αποτελεί αυτό των συνδικαλιστών της Δ.Ε.Η. που, περιορίζοντας τη διανομή ρεύματος, άφησαν την κοινή γνώμη στο σκοτάδι και έχασαν μαζί με τη συμμαχία και το όποιο τους δίκαιο.
Θεωρώ αυτονόητες τις ευθύνες της διοίκησης της Δ.Ε.Η. που κατένειμε το ρεύμα όπου και όπως αυτή ήθελε προσπαθώντας έτσι να στρέψει την κοινή γνώμη εναντίον των εργαζομένων. Δεν θα περίμενα και κάτι άλλο από μια διοίκηση που σκοπό έχει να διαφυλάξει τα συμφέροντα της κυβέρνησης.
Περιμένω, όμως, ένα κοινό μέτωπο όλων των εργαζομένων για ένα δίκαια κατανεμημένο ασφαλιστικό σύστημα. Εάν όποιος έχει τα πιο ισχυρά μέσα ανεξαρτητοποιείται και διεκδικεί για ίδιον όφελος και εις βάρος των άλλων (βλέπε δημοσιογράφοι), τότε θα την πληρώσουν για ακόμη μία φορά οι ευπαθείς κοινωνικές ομάδες.
Σε συλλογικές κινητοποιήσεις οι οποιεσδήποτε μέθοδοι και πρακτικές (διακοπή ρεύματος-νερού, κλείσιμο δρόμων κ.α.) νομιμοποιούνται κατά κάποιον τρόπο από το σκοπό που είναι το κοινό καλό και αγιάζει τα μέσα.
Ωστόσο, σε μεμονωμένες διεκδικήσεις θα ήταν πιο χρήσιμο η ανάδειξη των αιτημάτων να γινόταν με έναν πιο πρωτότυπο τρόπο και με το μικρότερο δυνατό κόστος για τον απλό πολίτη.
Θα φανταζόμουν με ευχαρίστηση, με βάση και τη χρονική συγκυρία, τους συνδικαλιστές της Δ.Ε.Η., ντυμένους με στολή Καραμανλή, να φωτίζουν ο ένας τον άλλο με φακό σε μια σκοτεινή συνέντευξη τύπου. Γιατί όχι και ένας, ντυμένος Προμηθέας, δίπλα τους να ανάβει φωτιά με τη φλόγα της Ν.Δ. προμηνύοντας επερχόμενο εργασιακό μεσαίωνα; Ίσως, δίπλα και ο Δίας με έναν σβησμένο κεραυνό στα χέρια του;
Θα γελούσα πολύ, αν κοβόταν το ρεύμα στη Ρηγίλλης για έναν «απλήρωτο» λογαριασμό που θα κατέγραφε τα αιτήματα τους.
Θα γέμιζα ικανοποίηση, αν μου χάριζαν το λογαριασμό τού Μαρτίου.
Θα ευθυμούσα, αν έκαναν έκκληση για συναδερφική στήριξη στο «ρεύμα» Βενιζέλου.

Πρωτοτυπήστε!! Δώστε μας κίνητρα να σας στηρίξουμε.
Όλοι θέλουμε μιαν έξυπνη και φωτεινή Ελλάδα!

Το επάγγελμα …κάνει ταμείο

Ο επαγγελματικός προσανατολισμός, που ούτως ή άλλως ήταν αποπροσανατολισμένος στη χώρα μας, θα θέσει άλλη μια ανορθόδοξη παράμετρο στην ορθή επιλογή επαγγέλματος, αυτή του ασφαλιστικού του ταμείου.
Το διαφαινόμενα καλύτερο ασφαλιστικό ταμείο που θα προκύψει από την επικείμενη κυβερνητική ασφαλιστική ρύθμιση, όλως τυχαίως, μοιάζει να είναι αυτό των δημοσιογράφων.
Οι δημοσιογράφοι κατάφεραν να αποκτήσουν, με χαριστικό νόμο, ειδικό ταμείο για τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, στο οποίο θα μετέχουν αυτοί και μόνον αυτοί, αποκλείοντας από το προνομιούχο ταμείο και όλα τα παρεμφερή- στο δημοσιογραφικό- επαγγέλματα.
Το ’χει και λίγο το κουσούρι ο Έλληνας που, αντί να σκέφτεται πώς θα εργάζεται, σκέφτεται πώς θα συνταξιοδοτηθεί.
Οπότε προβλέπεται στο πρόσφατο μέλλον η ζήτηση για το δημοσιογραφιλίκι να είναι αυξημένη και να φυτρώνουν σαν μανιτάρια οι σχολές δημοσιογραφίας.

-Εεεε, σε σας απευθύνομαι, ιδιωτικές σχολεεεές.
Ξυπνήστε!
Βγάλτε διαφήμιση:
“Γίνετε δημοσιογράφοι. Διαλέξτε το επάγγελμα με το καλύτερο ασφαλιστικό ταμείο”.

Η φωνή των τρομοκρατών

Λίγο πριν από την απεργιακή κινητοποίηση της Γ.Σ.Ε.Ε.-Α.Δ.Ε.Δ.Υ., η ελληνική αστυνομία μοίρασε στο κέντρο της Αθήνας ένα έντυπο με τίτλο: Ενημέρωση πολιτών - Προστασία κτιριακών εγκαταστάσεων.
Σας το παραθέτω αυτούσιο:
"Σας γνωρίζουμε ότι την 12/03/2008 θα πραγματοποιηθούν απεργιακές συγκεντρώσεις ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ. Συγκεκριμένα να προβείτε σε ασφαλές κλείσιμο των θυρών, έλεγχο των συστημάτων πυρασφάλειάς σας, απομάκρυνση διακοσμητικών ή άλλων αντικειμένων που τυχόν έχετε εξωτερικά των κτιρίων σας, απομάκρυνση οχημάτων κατά μήκος της πορείας, διασφάλιση αντικειμένων που έχετε στις προθήκες καταστημάτων σας, να έχετε σε ετοιμότητα προσωπικό ασφαλείας και γενικότερα να λάβετε κάθε μέτρο που κατά την κρίση σας θα διασφαλίσει καλύτερα το κτίριό σας. Επειδή οι ομάδες αυτές ενδεχομένως να ενεργήσουν και σε άλλους χρόνους (προγενέστερα της πορείας) παρακαλούμε όπως εγκαίρως λάβετε τα μέτρα προστασίας σας.Σε περίπτωση τελέσεως οικοδομικών εργασιών να μεριμνήσετε να έχουν απομακρυνθεί τις πρώτες πρωινές ώρες τής 12-03-2008 τα κοντέινερ με οικοδομικά υλικά καθώς και κάθε άλλο αντικείμενο που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για διάπραξη εκνόμων ενεργειών και να ασφαλίσετε πλήρως τους χώρας σας, ώστε να μην είναι δυνατή η πρόσβαση ατόμων σε αυτούς".
-Είναι προστασία ή τρομοκρατία ο εκφοβισμός των πολιτών έτσι ώστε να αποτραπεί η συμμετοχή τους σε μια κινητοποίηση που σκοπό έχει να προστατέψει τα εργασιακά τους δικαιώματα;
-Είναι προφύλαξη ή ρατσισμός ο διαχωρισμός των πολιτών σε ειρηνοποιούς και «πολεμοκάπηλους», τη δεδομένη, μάλιστα, χρονική στιγμή;
-Είναι κρατικό ήθος ή ηθική απαξία το κάθε λογής κουκούλωμα των εργαζομένων με μαύρες κουκούλες, αποδίδοντάς τους ευθύνες και αποπροσανατολίζοντας έτσι από τις όποιες διεκδικήσεις;
-Είναι ενημέρωση ή προπαγάνδα το να προεξοφλείς επεισόδια σε μια κινητοποίηση και με αυτόν τον τρόπο να προκαλείς ο ίδιος τα επεισόδια;
-Είναι δημοκρατία ή φασισμός να έχουν αποφασίσει το μέλλον μας και να μας το δίνουν σε δόσεις σπάζοντας τις αντιδράσεις σε κύματα και οδηγώντας στον αλληλοσπαραγμό των κοινωνικών ομάδων, για να επιβιώσει η πολιτική τους πρόταση;
Η μαζική κινητοποίηση δεν αποτελεί αντίδραση σε φερόμενες ως αδιέξοδες λύσεις αλλά δράση για ένα καλύτερο εργασιακό αύριο.
Και, όσο και αν αντιδράτε, σκεφτόμαστε το αύριο…

Και αν μας μοιράσατε δωρεάν μαύρες κουκούλες στο κέντρο της Αθήνας και μας στιγματίσατε ως τρομοκράτες…, τότε ας σας τρομάξουμε…μόνο με τη φωνή μας…να μη μας βγει το όνομα, αλόγιστα και άσκοπα…, για να δικαιωθείτε!

Απόθεμα ρεύματος

Ο Πάρις Κουκουλόπουλος, Δήμαρχος Κοζάνης (και φανατικός υποστηρικτής του Βενιζέλου), κάλεσε όλο το πολιτικό ρεύμα την Κυριακή να γιορτάσουν μαζί το καρναβάλι.
Έξυπνος ο Δήμαρχος, αφού παράλληλα εξασφάλισε και το φως στην πόλη του την κρίσιμη αυτή μέρα.
Μαζεύτηκαν πολλές κιλοβατώρες, βλέπετε!!! Και όλες σε λειτουργία…

Σκοπιανό καρναβάλι

…καλύτερα ανασφάλιστος

Η μεταρρύθμιση στο ασφαλιστικό σύστημα της χώρας μας λαμβάνει σάρκα και οστά.
Η μέση σύνταξη παραμένει στα ίδια επίπεδα αγγίζοντας το αστρονομικό ποσό των 450 ευρώ και για άλλη μια φορά αποδεικνύει το έμπρακτο κοινωνικό ενδιαφέρον τής κυβέρνησης για τον Έλληνα πολίτη.
Δυστυχώς, τα εθνικά αποθέματα ελαττώνονται και έτσι αποφάσισε να περικόψει τη γενναιοδωρία της. Αυξάνει, λοιπόν, τα όρια ηλικίας διατηρώντας σταθερό το ποσό και επιφέρει την αναμενόμενη οικονομική ισορροπία μιας ακριβοδίκαιης σχέσης κράτους-πολίτη.

Διερωτώμαι, μήπως εκείνος ο Ινδός του Μαγγίνα, που είχε και το μέσο στα πόδια του, ήξερε κάτι παραπάνω και έμενε ανασφάλιστος;

Σκοπιανό βρέφος

Το κράτος-βρέφος έκλαψε,
που αγέννητα προέκυψε
Στου οξυγόνου τη μιλιά,
γαλάζιωσε, κοκκίνισε
Μπούνιασε τα χεράκια του
Ανέπνευσε ζωής χαρά






















Κρίνος λευκός το έπλασε
και ο πελαργός το πέταξε
μέσα σε φάτνη λασπερή,
μπαρουτιασμένη, δύσοσμη
Εκεί μέσα ξεχνιότανε,
παίζοντας με τους κάλυκες

Ιδέες τερατογενείς
συνέθετε το φως που το μεγάλωνε
σαν στρογγυλά τροχήλατα
Μπουσούλαγαν και κόλλαγαν επάνω του
ώθηση αναπηρική
στα πόδια του να μη σταθεί

Κρεμόταν πάνω στην κοιλιά
και σάπιζε ολημερίς
ο λώρος που το έτρεφε
έλιωνε μες το δέρμα του
Σπασμένα αγγεία, χυμένες συνειδήσεις
στο έλεος των όρνεων

Μία βροχή το έπλενε,
του έβρεχε τα χείλη
Ήταν μια κίτρινη βροχή,
μπογιατισμένα σύννεφα, τεράστια, ραδιενεργά
Ήταν ακόμα εκεί. Φαντάσματα χρωματιστά
σύννεφα του ’99

Και έπαιζε καθημερινά, ώρα πολλή
μες τα θολά νερά της χερσονήσου του Αίμου
Βρεχόταν, βαπτιζόταν, έλεγε τ’ όνομα του
Λόγια μωρού, νήπιες κραυγές
και ο καθείς μετάφραζε
ως ήθελε, ως βόλευε

Λόγια μωρού, απλά στο άκουσμα
μα σύνθετα στη σκέψη «τους»
Λόγια μωρά, ασυναίσθητα
Μου τα ’λεγε και θύμωνα
Αυτό δεν καταλάβαινε
Συνέχιζε επίμονα

Μετά ήρθε και μου γέλασε
Γέλιο γλυκό, γέλιο αθώο
Άπλωσε το χεράκι του,
μου χάιδεψε το γόνατο
Έσκυψα, το αγκάλιασα
Κατάλαβα πως έσφαλα

Ποτέ δε φταίει ένα μωρό…

Στολές Ψωμιάδη

Φέτος στο καρναβάλι θα κυκλοφορήσουν στολές Ψωμιάδη!
Προτείνονται ανεπιφύλακτα για πολιτικούς με προβλήματα δημοτικότητας!!!

Πρόταση Ψωμιάδη

Ποιον πρότεινε για πρωθυπουργό των Σκοπίων ο Ψωμιάδης;
Τον Νίμιτς!!!

Ζορρό με το ζόρι

Γιατί ο Ψωμιάδης ντύθηκε Ζορρό;
Τον «Ζόρρισε» το Σκοπιανό.

Η μάσκα του Ζορρό

Ο Παναγιώτης Ψωμιάδης αντιμετωπίζει τα προβλήματα του Νομού Θεσ/νίκης, καθώς και τα εθνικά μας θέματα ως σούπερ ήρωας.
Τη μια ντύνεται Ζορρό, την άλλη Σούπερμαν, την τρίτη Λούκυ Λουκ.
Λέτε, όταν θα του τελειώσουν οι στολές, να ντυθεί Νομάρχης;
Όχι τίποτα άλλο, αλλά να προσέχουμε και πώς θα του μιλάμε.
Να προσέχεις, όταν μιλάς στο Ζορρό;;; δεν πάει!

Η ιστορία πληρώνει…

Αποσύρθηκε το βιβλίο της ΣΤ΄ Δημοτικού. Το βιβλίο κόστισε 30.000 ευρώ στο Παιδαγωγικό Ινστιτούτο, δηλαδή στον Έλληνα πολίτη, εκ των οποίων 10.000 ευρώ πήρε ο εκδότης. Το βιβλίο αποσύρθηκε από τα δημοτικά σχολεία και ο συγγραφέας αποφάσισε να γίνει εκδότης. Διπλοθεσίτης, δηλαδή. Έτσι, το βιβλίο πωλείται στα βιβλιοπωλεία εδώ και δέκα ημέρες.
Τα πνευματικά δικαιώματα ανήκουν στον εκδότη και όχι στο συγγραφέα. Ο συγγραφέας ισχυρίζεται ότι μετά την «απομάκρυνση» του βιβλίου από τα σχολεία «ουδέν λάθος αναγνωρίζεται» και δικαιούται να αξιοποιήσει οικονομικά το πολυδιαφημισμένο βιβλίο.
Και τα δικά μας τα λεφτά ποιος θα μας τα δώσει;
Μήπως ως σπόνσορες να διεκδικήσουμε δικαστικά το νόμιμο ποσοστό μας;

Λάκης με προσοχή!

Σπουδαίος ο Λάκης Λαζόπουλος και άξια έφτασε στην κορυφή της τηλεθέασης με τη ζωντανή σατιρική εκπομπή που κάνει το βράδυ της Τρίτης.
Όμως, η πολιτική σάτιρα δεν πρέπει να δρομολογεί, ούτε να κατευθύνει. Απλά, να σατιρίζει!
Ας το έχουμε αυτό υπόψη μας.

Πολιτικές φουρτούνες

Απαγορευτικό έβγαλε ο Καραμανλής για τα δρομολόγια των βουλευτών του στη Θεσσαλονίκη την «Τετάρτη των συλλαλητηρίων».
Είναι πολλά τα πολιτικά μποφόρ, βλέπετε…

Στρατηγικές ομοιοκαταληξίες

Έχω κάτι.
Δεν φτάνει αυτό.
Και διεκδικώ
το κάτι παραπάνω.
Τότε έρχεται κάποιος.
Μου παίρνει το κάτι.
Και το παραπάνω;
Τίποτα χωρίς το κάτι.
Αφήνω το παραπάνω.
Διεκδικώ το κάτι που είχα.
Μου το δίνει ο κάποιος.
Πώς;
Κάπως.
Κι εγώ;
Χαίρομαι που διεκδικώ.
Να, που κερδίζω κάτι.
Ίσως αυτό που έχασα.
Μα και αυτό είναι κάτι.
Και εκείνο που δεν μπόρεσα;
Το παραπάνω, λέω.
Το ξέχασα πια.
Τώρα κι εγώ...συμβιβάστηκα.
Κουράστηκα να διεκδικώ.
Μου φτάνει που…
Έχω κάτι.

Στάχτη στα μάτια

Ανήλικο ασφαλιστικό

Αυξάνονται τα ηλικιακά όρια συνταξιοδότησης για τις μητέρες με ανήλικο παιδί κατά 5 έτη. Νέο όριο τίθεται, αυτό των 55 ετών. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι, για να βγει μία μητέρα σε πρόωρη σύνταξη λόγω ανήλικου παιδιού, θα πρέπει να τεκνοποιεί από τα 38 και πάνω.
Μήπως η κα Πετραλιά, στην ομάδα σοφών που δημιούργησε για την επίλυση του ασφαλιστικού, θα πρέπει να προσθέσει και το γυναικολόγο της;

Η δημοκρατία των «φωναχτά» σκεπτόμενων πολιτών

Καταρχάς, να αποσαφηνίσουμε την πραγματική έννοια του μπλόγκερ. Αυτήν που τις τελευταίες ημέρες πασπαλίζουν μεθοδικά με λάσπη κάποιοι ανόητοι και αμετανόητοι κριτές των πάντων.
- Ορισμός; Ο μπλόγκερ -με απλά λόγια- θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ο εκδότης του εαυτού του.
Χρησιμοποιεί, δηλαδή, έναν ηλεκτρονικό χώρο, όπου μπορεί ο ίδιος ή ο οποιοσδήποτε να καταθέσει την άποψή του. Ποιος είναι ο οποιοσδήποτε; Όλοι εμείς.
-Δημοκρατία ή ασυδοσία; Διερωτώνται, κυρίως, οι πολίτες που δεν γνωρίζονται με την τεχνολογία.
Θα απαντήσω με ένα παράδειγμα.
Σε μία κοινότητα ανθρώπων το να καταθέσεις την άποψή σου και να εισακούγεσαι, απευθυνόμενους σε όλους, είναι τεχνικά αδύνατο. Πρέπει -απλοϊκά το λέω- ή να τους συναντήσεις όλους ή να τους μιλήσεις στο τηλέφωνο ή να πάρεις ένα μικρόφωνο και να φωνάζεις στις πλατείες. Το ρόλο αυτό έχουν τα Μ.Μ.Ε., στα οποία οι θέσεις είναι συγκεκριμένες και προς όφελος του κάθε μέσου. Δηλαδή, οι δημοσιογράφοι που συμμετέχουν στα Μ.Μ.Ε. έχουν τη δυνατότητα να καταθέτουν την προσωπική τους άποψη, η οποία, σε γενικές γραμμές, οφείλει να συμβαδίζει με το μέσο που εκπροσωπούν. Δυστυχώς, κάποιοι εξ αυτών φτάνουν στο σημείο να καταθέτουν «ελεύθερα» την άποψη των ιδιοκτητών των Μ.Μ.Ε..
Υπάρχουν, βέβαια, και οι εξαιρέσεις, στη λογική μίας κοινής προσπάθειας ομοϊδεατών που δε λογοκρίνονται ούτε φιλτράρονται, γιατί ουσιαστικά αυτοαναιρούνται.
Από πότε το 1% των πολιτών της κοινότητας (δημοσιογράφοι) θα κρίνουν τα πάντα εκπροσωπώντας εμάς;
Και οι υπόλοιποι πολίτες, θεατές, αναγνώστες, ακροατές;
Από πότε η δυνατότητα να εκφράζει ο καθένας τη γνώμη του και να τη δημοσιοποιεί καταπατά την ελευθερία;
Από πότε ο ελεύθερος λόγος συνιστά παρανομία;
Από πότε η ανταλλαγή σκέψεων, ιδεών και απόψεων σε μια κοινότητα χωρίς γεωγραφικά χαρακτηριστικά μεταφράζεται σε ασυδοσία;

-Και η προ-μπλογκ εποχή; Τότε η φωνή μας ήταν Άγνωστη. Απλοί θεατές, αναγνώστες, ακροατές. Μας έστηναν στη σειρά οι δημοσκοπήσεις, για να σχολιάσουμε, με «μονολεκτικές κραυγές», ένα γεγονός που εκ προοιμίου, πολλές φορές, είχαν αναλύσει κατά το δοκούν. Έτσι, αποφάσιζαν για μας, ήλεγχαν τη σκέψη μας, έδιναν τις κατευθύνσεις (όσο και αν σας φαίνεται τραβηγμένο, είναι η αλήθεια).
Από πότε η φίμωση συμβαδίζει με τη δημοκρατία;

-Τα μειονεκτήματα των μπλογκ; Υπάρχουν, όπως και σε όλα τα μέσα επικοινωνίας ανθρώπων. Σίγουρα οι ύβρεις και οι προσωπικές ανυπόστατες επιθέσεις είναι απαράδεκτες. Αυτό, όμως, δεν είναι ελληνικό αλλά παγκόσμιο φαινόμενο. Δυστυχώς, δεν υπάρχει ένα ελαστικό νομικό πλαίσιο που να προστατεύει τον πολίτη. Ποιος, όμως, ευθύνεται γι’ αυτό; Γιατί ο Καψαμπέλης πρέπει να απολογείται σε τηλεοπτικούς, «αμερόληπτους» και ανενημέρωτους δικαστές για τα μπλογκς της Αμερικής, της Γαλλίας, της Κίνας, της Αυστραλίας, της Αιγύπτου, της Ελλάδας; Πού νομίζουν ότι απευθύνονται; Έγινε ο Καψαμπέλης νομοθέτης ή είναι ο ιδιοκτήτης της Google;
Γιατί πρέπει ο Καψαμπέλης να εξηγεί, απολογούμενος για την παγκόσμια τεχνολογία;
Ας παραμείνουν οι σκοταδιστές στο σκοτάδι.

-Από πότε η ελεύθερη άποψη συνιστά εκβιασμό; Κάθε μέρα, δυστυχώς, εκβιάζεται κόσμος. Δεν υπάρχει δικαιοσύνη; Κυνηγήστε τους, πιάστε τους! Τους εκβιαστές, όχι τους «φωναχτά» σκεπτόμενους πολίτες.

-Ποιο το όφελος της κοινωνίας από τα μπλογκ; Σπάνε τα δεσμά του ατομικού μας ελέγχου, μειώνεται η προπαγάνδα, αποδυναμώνονται οι «εκπρόσωποι» της σκέψης μας.


Πριν λίγες ημέρες δημιούργησα και εγώ το προσωπικό μου μπλογκ. Μπορώ πλέον να καταθέτω την άποψη μου και να μοιράζομαι τις αγωνίες μου με φίλους από το Παρίσι (γεια σου, Μαρία), τη Ζυρίχη (τι κάνεις, Φώτη;), τη Στοκχόλμη (σε πεθύμησαν οι φίλες σου, Σουζάνα), τη Σόφια (κουράγιο, Απόστολε), τη Λευκωσία (στήριξες Χριστόφια, Τασούλη…).
Φίλοι μου, «εντό στο Ελλάντα» μπορεί να με αποκαλέσουν ακόμη και τρομοκράτη.
Να ξέρετε ότι δεν παραστράτησα. Είμαι ακόμη Παραστ(ρ)ατίδης!

Απέναντι όχθες

Ο Αλ. Αλαβάνος δήλωσε στις 25/02/08 ότι είμαστε σε άλλες όχθες με την ηγεσία του ΠΑ.ΣΟ.Κ..
Ας καθίσουν, λοιπόν, σε απέναντι όχθες να περάσει ανάμεσα τους το ποτάμι.
Και αν στους χειμώνες που «έρχονται» το ποτάμι φουσκώνει και τραβάει μέσα του την πολιτική τους κληρονομιά;
Δεν πειράζει, ο Συνασπισμός θα σχεδιάσει της όχθης το κτηματολόγιο. Θα δώσει όχθη στο λαό.
Και σαν περάσουνε τα χρόνια, ο γερο-Αλαβάνος, ως ο σοφός της φυλής των εναπομεινάντων Συνασπιστών και ισότιμος συνομιλητής του σοφού των ινδιάνων του Αμαζονίου, θα καπνίζει την πίπα του και θα τους εξηγεί πόσο άδικα τους εγκατέλειψε η ανθρώπινη εξέλιξη.

Συντροφική εμπιστοσύνη

Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. πάλι πρωτοτύπησε στις εκλογές της Κυριακής για την εκλογή συνέδρων στο επερχόμενο συνέδριο του Μαρτίου και για την εκλογή Γραμματέα Νεολαίας Νομαρχιακής. Στη Θεσσαλονίκη στήθηκαν δύο κάλπες, η μία αυθαίρετα με δική της εφορευτική επιτροπή, και έγιναν ξεχωριστές καταμετρήσεις.
Νέα ήθη στο ΠΑ.ΣΟ.Κ.. Όποιος θέλει, στήνει μια κάλπη, σχηματίζει μια εφορευτική επιτροπή, καλεί τους ψηφοφόρους να διαλέξουν την κάλπη του, κάνει την καταμέτρηση και προσθέτει τα αποτελέσματα στις κάλπες που όρισε το Κόμμα.
Αυτό θα πει δημοκρατία…

Υποταγμένη σκέψη

O πρωθυπουργός της χώρας, την Παρασκευή που μας πέρασε, αναφέρθηκε στις δύο παραμέτρους που θα λάβει υπόψη του για την αναγνώριση ή μη του Κοσσυφοπεδίου.
Η πρώτη είναι η διατήρηση των ισορροπιών στην περιοχή. Η δεύτερη είναι η προάσπιση των εθνικών μας συμφερόντων.
Βέβαια, θέλει πολλή σκέψη, για να βρει τρόπο να μας αποδείξει πως η δημιουργία νέων κρατών στη βαλκανική χερσόνησο θα συμβάλει στην ειρήνη, συνεργασία και ισορροπία μεταξύ των νοτιοανατολικών λαών της Ευρώπης. Άλλη τόση σκέψη θα χρειαστεί να μας κάνει να αντιληφθούμε πώς, με την αναγνώριση του Κοσσυφοπεδίου, μπορούν να διαφυλαχθούν τα εθνικά μας συμφέροντα.
Εμείς ως πολίτες μπορούμε να κοιμόμαστε ήσυχοι, γιατί έχουμε έναν σκεπτόμενο πρωθυπουργό που, διαλογιζόμενος, μεγαλώνει την πολιτική μας νύχτα και νανουρίζει την εθνική μας συνείδηση.
Κοιμόμαστε, για να ξεχάσουμε, λοιπόν, και τα κοκόρια του ΛΑ.Ο.Σ. δίπλα στο αυτί μας σιωπούν. Άλαλα αγρυπνούν και προσμένουν ένα ασυνείδητο άνοιγμα των ματιών μας μήπως και χρεωθούν καμιάν αφύπνιση.

Και δεν ξυπνάμε ούτε με κανόνια, από ό,τι φαίνεται…

Το παράπονο της Παπαρήγα